१४ साउन, २०७८ काठमाडौँ

बिमला भुसाल (कविता )

चुहिने थियो त्यो थोत्रो छाता के छेक्नु यो झरी।
ति बूढी आमा सागका मुठा संझिए दिन भरी।।
ति बूढी आमा सागका मुठा संझिए दिन भरी।।।

शिरबाट झरे पानीका धारा पुछिन एक हातले ।
जस्तो नि सहत पर्छ है भन्दै आइमाइको जातले।।
जस्तो नि सहत पर्छ है भन्दै आइमाइको जातले।।।

भिजेको थियो त्यो आधा जिउ मुस्कानले सुकाइन।
त्यो चोट भित्र लुकेको हाँसो मन मेरो दुखाइन।।
त्यो चोट भित्र लुकेको हाँसो मन मेरो दुखाइन।।

बित्यो रे उनको जिन्दगी आधा सडक घर भइसक्यो।
बोकेर त्यो सागको डोको जिन्दगी गइसक्यो ।।
बोकेर त्यो सागको डोको जिन्दगी गइसक्यो ।।

संझि नै रहे त्यो थोत्रो त्रो छाता सागका ति मुठा ।
त्यो मिठो बोली भिजेको जिउ मुस्कान थे ति झुठा ।।
त्यो मिठो बोली भिजेको जिउ मुस्कान थे ति झुठा ।।।